બજરંગબલીની જય

October 29, 2009 at 9:32 pm 1 comment

hanuman

ધ્યાનને રોજ તેની મમ્મી નવી નવી વાર્તઓ કહે. ક્યારેક રાજાની તો ક્યારેક પરીની

ક્યારેક રામની તો ક્યારેક કૃષ્ણની. ક્યારેક હનુમાનજીની તો ક્યારેક ભીમની.

એક દિવસ મામ્મી બોલી-“દીકરા, આજે તો વાર્તા કહેવાનો વારો તારો…..તું મને વાર્તા કહી સંભળાવ.”

અને ધ્યાને વાર્તા શરૂ કરી…..

એક જંગલ હતું. તેમાં ઘણા બધા વાંદરાઓ રહેતા હતા પણ એક નાનકડુ વાંદરું બહુ જ તોફાની હતું. મોટા વાંદરા તેને વારંવાર ટોકતા પણ તે તો માનતું જ નહીં. એક દિવસ તે ઝાડ પર કૂદાકૂદ કરતું હતું ત્યાં તેણે જોયું તો એક માણસ કુહાડી લઈને ઝાડની ડાળીઓ કાપતો હતો. આ 

વાંદરાને તો જોવાની મઝા આવી ગઈ. વાહ ભાઈ વાહ કેવો સરસ મઝાનો ખટ….ખટ અવાજ આવે છે??? મને આમ કરવા મળે તો કેવું સારું???

થોડીવાર પછી પેલો માણસ થાક્યો અને દૂર ઝાડ નીચે આરામ કરવા સૂતો અને ઘસઘસાટ ઉંઘી ગયો.

હવે વાંદરાભાઈ ધીમેથી નીચે ઉતર્યા અને બાજુમાં પડૅલી કુહાડી હાથમાં લઈ ઝાડ કાપવા મંડ્યા. તે બોલ્યો-“વાહ…વાહ… આ તો બહુ જ મઝાનું કામ છે..”

તે થોડા ફટકા મારે અને આમથી તેમ કૂદે.

આમ કરતાં કરતાં તે તો કામમાં એવો તલ્લીન થઈ ગયો કે તેને ભાન જ ના રહ્યું.

તેની પૂંછ્ડી ઝાડની લાંબી ફાચરમાં ફસાઈ ગઈ.

વાદરાએ તો ખેંચાખેંચ કરવા માંડી પણ પૂછડી નીકળે જ નહીં ને…. તે તો રડવા લાગ્યો અને બૂમો પાડવા લાગ્યો-“કોઈ મારી પૂંછડી બહાર ખેંચી આપો….ખેંચી આપો”

પેલો માણ સ જાગ્યો અને વાંદરાને ફસાયેલો જોયો. તેણે વાંદરાની પુંછડી ખેંચીને બહાર કાઢવા પ્રયત્ન કર્યો પણ તે પુંછડી ના નીકળી. તે બોલ્યો-“વાંદરાભાઈ, હવે તો તમારી પૂંછડી કાપવી જ પડશે.”

વાંદરો બોલ્યો-“ભલે,ભાઇ ભલે. તને ગમે તેમ કર પણ મારી પુંછડી બહાર કાઢી આપ”

પેલા માણસે કુહાડીથી પુંછડી કાપી નાંખી. વાંદરાને હાશ થઈ. તેની પુંછડી હવે સાવ જ નાની થઈ ગૈ.

તે જ્યારે રમવા જાય ત્યારે બીજા વાંદરાઓ તે ખીજવવા લાગ્ય.

વાંદરાની પૂંછડી નાની…નાની

વાંદરો તો બાંડો…બાંડો’

હવે આ વાંદરાને રડવું આવી જતું પણ શું થાય??? તે તો હવે સાવ એકલો એકલો જંગલમાં રખડવા લાગ્યો. જંગલમાં હનુમાનજી રોજ ફરવા આવે. તેમણે નાનકડા વાંદરાને રડતો જોયો અને પૂછ્યું-” અરે નાના નાના વાંદરા તું કેમ રડૅ છે???”

વાદરાએ તો બધી વાત કરી. અને ખૂબ મોટેથી રડવા લાગ્યો.

હનુમાનજીને દયા આવી ગઈ. તે બોલ્યા-” અરે, તેમાં આમ રડૅ છે શું, મારી પૂછડી તો જો કેટલી લા…….બી છે. તું કહેતો હોય તો મારી પુંછડી કાપીને તારી પુંછડી સાથે ચોંટાડી આપું.”

વાંદરો તો તરત જ તૈયાર થઈ ગયો.

હનુમાનજીએ તો કુહાડીથી પોતાની પુંછડી કાપી અને વાદરાની પુંછડી સાથે ચોંટાડી દીધી.”

હવે તો આ વાંદરાની પૂંછડી સૌથી લાંબી થઈ ગઈ. તે તો રાજી રાજી થઈ ગયો.

હવે તે રમવા જાય તો બધા વાંદરાઓ તેની પૂંછડી જોઇને તેને ખીજવવાનું તો ભૂલી જ ગયા પણ તેમને તેની ઈર્ષા થવા લાગી.

તેમણે આ નાનકડા વાંદરાને પોતાનો સરદાર બનાવી દીધો. તેને ખૂબ માન આપવા લાગ્યા.

બોલો, બજરંગબલીની જય…….

બોલો, હનુમાનજીની જય…

Entry filed under: આધુનિક પ્રાણીકથાઓ, બાળવાતો , Kids Stories. Tags: .

જોડકણાં-૯ બાળ શિક્ષણની રીતો-૫

1 Comment Add your own

  • 1. Dharnidhar.Thakore  |  October 31, 2009 at 1:28 am

    suNdr Ait suNdr.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


વિશ્વ ગુર્જર બાળકો માટે, મનગમતી પ્રવૃત્તિઓનો ખજાનો

વાંચકોની સંખ્યા

  • 202,384 વાંચકો

દિવસવાર ટપાલ

October 2009
M T W T F S S
« Sep   Nov »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

માતૃ વેબ સાઇટ


%d bloggers like this: